Κατηγορία: Οδοιπορικά

28 Ιουλίου 2008: Σαμαρκάνδη

Ακόμα μια άλλη ξεκούραστη μέρα μας περίμενε σε μια μοναδική πόλη: τη Σαμαρκάνδη και τα μνημεία της, σε κάθε γωνία του δρόμου, το ένα πιο όμορφο από το άλλο! Ανακαλύψαμε μέρη που έχουν μείνει άθικτα από τον χρόνο και γνωρίσαμε τους Ουζμπέκους, εγκάρδιους και φιλόξενους που δεν χάνουν ευκαιρία  να γνωρίζουν και να συνομιλούν με ξένους ταξιδιώτες.

Στο τέλος της ημέρας, η μισή πόλη είχε μάθει για την επίσκεψη μας και από την παρουσία μας αλλά και από την τηλεόραση. Οι Δρόμοι της Ελιάς ήταν το θέμα συζήτησης παντού!

27 Ιουλίου 2008: Bukhara – Σαμαρκάνδη

Οι Δρόμοι της Ελιάς σταμάτησαν ολόκληρο το πρωινό μέχρι το απόγευμα αυτής της μέρας, για να απολαύσουν οι οδοιπόροι μερικές ώρες περίπατου  στην πόλη της Bukhara, μια από τις πιο διάσημες πόλεις των Δρόμων του Μεταξιού, μαζί με την Σαμαρκάνδη.

Οι μοτοσικλετιστές και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι διασκορπίστηκαν στα σοκάκια του ιστορικού κέντρου, συναντώντας στο διάβα τους πολυάριθμα και πολύχρωμα παζάρια και  μοναδικά μνημεία από το περίφημο παρελθόν αυτού του σημαντικού εμπορικού σταθμού του Μεταξιού. Ο ντόπιος πληθυσμός μας υποδέχτηκε πολύ θερμά και μας πρόσφερε πολλές ζεστές στιγμές και ευκαιρίες για ανακάλυψη του πολιτισμού του.

26 Ιουλίου 2008: Mary – Bukhara

Αυτή η τελευταία μέρα της διαμονής μας στο Τουρκμενιστάν, σφραγίστηκε από το πέρασμα των συνόρων προς το Ουζμπεκιστάν. Πέρασμα από το ένα συνοριακό φυλάκιο στο άλλο, με την ζέστη να δυσκολεύει τα πράγματα ακόμα περισσότερο: κάτι σαν μια ατελείωτη φυσική σάουνα! Άφιξη το βραδάκι στη Μπουχάρα.

25 Ιουλίου 2008: Ashgabat – Mary  
Για να αποφύγουμε τον καύσωνα της προηγούμενης μέρας, αποφασίστηκε να ξεκινήσουμε από το Ashgabat όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί για να φτάσουμε νωρίς το απόγευμα στο Mary. Αυτή την φορά, λίγα χιλιόμετρα χώριζαν τις δυο πόλεις. Το απόγευμα, όσοι το επιθυμούσαν, είχαν το χρόνο να συμμετέχουν σε μια οργανωμένη επίσκεψη στην αρχαία πόλη του Merv που φημίζεται ως μια από τις πιο ευημερείς πόλεις των Δρόμων του Μεταξιού: όσοι πήγαν σίγουρα δεν έχασαν και η επίσκεψη κατέληξε σε μια συναρπαστική νυχτερινή περιήγηση! 

Αυτή την Παρασκευή στις 25 Ιουλίου, η σκέψη όλων μας ήταν στον Μιχάλη Καλογερόπουλο.

Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, με παρουσία της οικογένειας και των φίλων του. Παρόντες ήταν εκπρόσωποι του Πολιτιστικού Οργανισμού «Δρόμοι της Ελιάς», του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας και οι μοτοσικλετιστές και μέλη των Δρόμων της Ελιάς που πήραν τη γενναία απόφαση να διακόψουν το Οδοιπορικό  για να τον συνοδέψουν σε αυτό το τελευταίο του ταξίδι και να μεταφέρουν τα συλλυπητήρια και τα μηνύματα των άλλων συνοδοιπόρων που συνέχισαν  το οδοιπορικό και τη διαδρομή που εκείνος είχε σχεδιάσει…

 Γραφείο Τύπου

24 Ιουλίου 2008: Turkmenbashi – Ashgabat

Όταν το πλοίο έφτανε στο Τουρκμενιστάν, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι νύχτα μας περίμενε!

Η προγραμματισμένη διαμονή σε ξενοδοχείο ξεχάστηκε γρήγορα και οι οργανωτές υποχρεώθηκαν να καταλήξουν σε μια λύση ανάγκης, σε ένα αυτοσχέδιο κάμπινγκ μέσα στον χώρο του τελωνείου, για ξεκούραση όσο γίνονταν οι απίστευτα πολύπλοκες και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Σε απόσταση μόνο λίγων μέτρων από τον σιδηρόδρομο και  το λιμάνι και με θέα τον έναστρο ουρανό, η νύχτα ήταν σύντομη.

Νωρίς το πρωί, κατευθυνθήκαμε προς την πρωτεύουσα της χώρας, το Ashgabat, διασχίζοντας την έρημο του Karakum που μας εντυπωσίασε με την απεραντοσύνη της και με τον καύσωνα που την κυριαρχούσε. Κατά το πέρασμά μας από την έρημο, σταματήσαμε για ένα παραδοσιακό φαγητό και λίγο ύπνο. Από την είσοδό μας και σε όλη την διάρκεια του οδοιπορικού μας στη χώρα, μας συνόδευε η τοπική αστυνομία και δύο εκπρόσωποι του Υπ. Τουρισμού.

23 Ιουλίου 2008: Baku – Turkmenbashi

Ξεκινήσαμε για να διασχίσουμε την Κασπία θάλασσα και ένα ταξίδι 24 ωρών. Το “Mercury”, ένα πλοίο σοβιετικής κατασκευής, παλιό γερό σκαρί αλλά γραφικό, μας μετέφερε σε μια άλλη ατμόσφαιρα, διαφορετική από τις μοτοσικλέτες και τα δικά μας σύγχρονα οχήματα. Το συνεχόμενο πήγαινε-έλα από και προς το εστιατόριο και το καφενείο του πλοίου το μετέτρεψαν γρήγορα σε ένα οικείο χώρο, με φιλική ατμόσφαιρα που διευκόλυνε τις γνωριμίες και την κουβέντα μεταξύ των επιβατών.

22 Ιουλίου 2008: Baku

Αυτό το διάλειμμα στην πορεία μας για μερικούς ήταν μια ευκαιρία να ξεκουραστούν και για μερικούς άλλους να γνωρίσουν τον ρυθμό της πρωτεύουσας του Αζερμπαϊτζάν.

Στην διάρκεια τελετής που ήταν αφιερωμένη στους Δρόμους της Ελιάς και έγινε με την ευκαιρία της διέλευσής μας, φυτεύτηκε μια ελιά από τον Υπουργό Τουρισμού και Αθλητισμού της χώρας και τον αρχηγό της αποστολής μας και Πρόεδρο του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας Γιώργο Καραμπάτο. Η Λέσχη μοτοσικλετιστών του Μπακού συνόδεψε μετά την τελετή τους μοτοσικλετιστές οδοιπόρους της ελιάς σε μια εντυπωσιακή πορεία μέσα στην πόλη για να τους τιμήσει.

Το ίδιο βράδυ, αφήσαμε το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση το λιμάνι όπου επιβιβαστήκαμε στο πλοίο που θα μας πήγαινε στο Τουρκμενιστάν. Η αναχώρηση μας έγινε μέσα σε μια πολύ συμπαθητική ατμόσφαιρα, πολλοί κάτοικοι του Μπακού και Τουρκμένοι μας περιτριγύριζαν γεμάτοι περιέργεια και χαρά που έβλεπαν  όλες αυτές τις μοτοσικλέτες και τόσους ξένους που θα ταξίδευαν μαζί τους! Μάθαμε επίσης (με χαρά) ότι λόγω της παρουσίας μας, το πλοίο κατά την άφιξή του δεν θα περίμενε στην είσοδο του λιμανιού του Turkmenbashi στην ουρά που συνήθως καθυστερεί δυο-τρείς μέρες αλλά θα περνούσε κατά προτεραιότητα.

21 Ιουλίου 2008: Τιφλίδα – Baku

Μια εβδομάδα πέρασε από τότε που φύγαμε από τον Πύλο… και οι οδοιπόροι της ελιάς ξεκινούν σήμερα μια καινούργια σελίδα του οδοιπορικού, μπαίνουν σε μια άλλη χώρα – το Αζερμπαϊτζάν. Ο δρόμος μέχρι Baku δεν ήταν όμως και τόσο ήρεμος όσο η βραδιά μας στην Τιφλίδα. Το πέρασμα των συνόρων και ο άσχημος δρόμος μας ανάγκασαν να ταξιδέψουμε μέχρι αργά την νύχτα μέχρι να φτάσουμε στην πρωτεύουσα, όπου οι συνθήκες διαμονής δεν ήταν καλές για όλους, δυστυχώς! Το ένα από τα δύο ξενοδοχεία που μας φιλοξένησε το Υπ. Τουρισμού ήταν προπολεμικής κατασκευής με υποτυπώδεις ανέσεις. Τελικά, ο ύπνος σε αυτό το Οδοιπορικό δεν είναι μόνο μια ανάγκη αλλά και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες αυτού του ταξιδιού!

19 Ιουλίου 2008: Οι Οδοιπόροι των «Δρόμων της Ελιάς» θρηνούν ένα δικό τους άνθρωπο.

Χθες Σάββατο 19 Ιουλίου στις 5.30 το απόγευμα, στην πόλη Abasha, της Γεωργίας, έχασε τη ζωή του ο Μιχάλης Καλογερόπουλος, ένας από τους πρωτεργάτες του Οδοιπορικού, σε δυστύχημα που συνέβη όταν φορτηγό πέρασε στο αντίθετο ρεύμα όπου κινούνταν οι μοτοσικλέτες που συμμετέχουν στο Οδοιπορικό. Ο Μιχάλης Καλογερόπουλος, 53 ετών, επιχειρηματίας – αρχιτέκτονας από την Αθήνα, ήταν ένας από τους θερμότερους φίλους των «Δρόμων της Ελιάς» και βασικός συντελεστής του σχεδιασμού και της υλοποίησης του φετινού Οδοιπορικού.
Το τραγικό συμβάν είναι μια από τις πιο σκληρές στιγμές στην ιστορία των «Δρόμων της Ελιάς» που πόνεσε όλους τους φίλους και τους υπόλοιπους  συμμετέχοντες που συνεχίζουν την πορεία τους όπως την είχε σχεδιάσει ο Μιχάλης των «Δρόμων της Ελιάς», πολύτιμος φίλος και υπέροχος  άνθρωπος.
Ο αρχηγός της Αποστολής και όλοι οι συνοδοιπόροι του απευθύνουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια του Μιχάλη και του υπόσχονται πως θα συνεχίσουν το Οδοιπορικό   όπως εκείνος το είχε οραματιστεί.